Pomimo niezwykłego postępu nauki i technologii, dotyczącej także 'diagnostyki i metod leczenia' w medycynie nic nie zastąpi bezpośredniego kontaktu pacjenta z życzliwymi mu ludźmi. Osoby które maja zamiar opiekować się pacjentami prócz konieczności nabycia niezbędnej wiedzy i umiejętności powinni posiadać tradycyjne cnoty ważne dla opieki nad chorymi, takie jak zdolność empatii i współczucia, umiejętność wzbudzania zaufania.

Pielęgniarstwo od zarania dziejów łączy ściśle działalność praktyczną i teoretyczną. Podstawowe obszary zainteresowania domeny wiedzy dotyczącej pielęgniarstwa to : pojedyncza osoba, pacjent ( jednostka ) , rodzina pacjenta oraz wiele innych wyodrębnionych grup społecznych. Pielęgniarka/pielęgniarz - jako kompetentny profesjonalista musi podejmować decyzje dotyczące właściwego sposobu pielęgnowania chorego, jest odpowiedzialny nie tylko za realizację ale i także za właściwą organizacje opieki nad chorymi i jakość oferowanych i świadczonych usług. Pielęgniarz w systemie nowoczesnego kształcenia będzie przygotowany do wykonywania funkcji terapeutycznych, ratowniczych, rehabilitacyjnych, profilaktycznych, wychowawczych, promujących zdrowie oraz opiekuńczych.

Dostępne obecnie dłuższe bo trzy letnie studia licencjackie z zakresu pielęgniarstwa umożliwiają  przekazywanie większej porcji  wiedzy dotyczącej interakcji osobowej pielęgniarki z pacjentem i jego rodziną .

Jest możliwe współcześnie głębsze, bardziej 'rozumiejące' uwzględnianie możliwych stanów psychiki pacjenta. Współczesna pielęgniarka, czy też pielęgniarz prócz umiejętności 'pielęgnowania ciała' powinien nabyć wiedzę umożliwiającą mu skuteczne łagodzenie lęku, przygnębienia, poczucia rozpaczy, braku nadziei i samotności.

Jeśli tak rozumieć rolę współczesnego pielęgniarstwa to konieczne jest aby do programu nauczania wprowadzić wiele treści, które umożliwiają właśnie korzystne oddziaływania na stan emocjonalny i kondycję psychiczna pacjentów.

Za realizowaniem tak ukierunkowanego programu nauczania pielęgniarstwa przemawia wiele względów.:

Codzienna praca wśród chorych zarówno na oddziałach szpitalnych jak i w przychodniach wykazuje, że dla skutecznej, sprawnej opieki medycznej i efektywnych procedur terapeutycznych niezwykle pomocne są  osoby o interdyscyplinarnym profilu wykształcenia łączącym wiedzę medyczną z wiedzą o psychice człowieka i kulturowymi uwarunkowaniami dobrego samopoczucia i zdrowia człowieka.

Lekarze, co prawda w ramach programów nauczania na wydziałach lekarskich studiują neurologię, psychiatrię, a nawet w pewnym zakresie psychologię jednak coś sprawia, że nie praktykują oni psychoterapii. Wykazuje to obserwacja nie tylko obiektywnych w swych analizach lekarzy ale i doświadczenia całej rzeszy pacjentów.

Zazwyczaj tłumaczy się to brakiem czasu jaki lekarze mogą poświęcić pacjentowi, pracując w ramach obecnych struktur organizacyjnych.

Wydaje się jednak, że istotną przeszkodę stanowi profil wykształcenia lekarzy. Zauważono, że nauczanie medycyny być może koniecznie wręcz musi opierać się o anatomiczny, narządowy i organiczny sposób widzenia człowieka i jego chorób. Wdrażanie studenta medycyny, od początku studiów w anatomiczne wyobrażanie sobie organizmu człowieka sprawia zapewne, że nie jest on w stanie już później jako lekarz sprawnie stosować metod psychoterapeutycznych. Druga przeszkoda leży w tym, że w procesie psychoterapeutycznym trzeba się odwoływać do różnych pośrednich form psychoterapii jakimi są najbardziej celne 'wytwory kulturowe' czego nie uwzględniają studia medyczne.

Ogromna większość pacjentów przygnębionych i wylęknionych z powodu różnych chorób takich jak choroba wieńcowa, zawały mięśnia sercowego, choroby nowotworowe i inne choroby przewlekłe jest leczona więc jedynie medycznie. Postulowana od dziesięcioleci idea medycyny psychosomatycznej nie jest więc urzeczywistniana w praktyce. Nie zachodzi również szybki rozwój medycyny holistycznej, która uwzględniałaby niezbity fakt, że organizm człowieka jest zawiadywany przez kilka układów ' regulujących ' takich jak układ nerwowy, endokrynny, immunologiczny, dla których sterowanie nadrzędne pochodzi z poziomu psychiki.

Miejsce racjonalnej, uzasadnionej naukowo medycyny psychosomatycznej zajmują więc coraz częściej rozmaite szkoły uzdrowicieli, reprezentujących tzw. medycynę alternatywną.

Nie negując wartości niektórych technik tej tak zwanej medycyny naturalnej i alternatywnej należy zauważyć, że uprawiają ją ludzie niewykształceni, nie podejmujący na ogół współpracy z lekarzami. Jednocześnie medycyna oficjalna z przyczyn omówionych wyżej staje w coraz bardziej wyzywającej, często niepotrzebnie ośmieszającej konfrontacji względem osób stosujących metody leczenia zwane nielogicznie metodami alternatywnymi lub komplementarnymi.

Zbliżonym zagadnieniem jest problem psychologicznych i kulturowych uwarunkowań dobrego samopoczucia i zdrowia, a więc problem profilaktyki i promocji zdrowia. Rozpowszechnienie stanów frustracji, depresji, narkomanii i postaw kryminogennych oraz wyzwanie stawiane naszej psychice przez wolnorynkowy rozwój mas-mediów, tworzy także zapotrzebowanie na pracę dobrze wykształconych ludzi, którzy byliby w stanie służyć poradami, tym razem np. względem rodziców dzieci, młodzieży na terenie różnych poradni, szkół i instytucji oferujących różne wytwory kultury.

Uwzględnienie, wyżej opisanej realnej sytuacji ustanawia wytyczne do sposobu nauczania  pielęgniarstwa tak aby uwzględniać  nie tylko ciało ale i psychikę pacjenta.

Sądzimy iż  sposób nauczania  pielęgniarstwa w PWSZ w Nysie uwzględnia omówione nowoczesne pojmowanie procesu terapeutycznego .

Pielęgniarka niejako z natury rzeczy jest osobą, która w sposób naturalny i niezbędny jest w częstym, przeciągłym kontakcie fizycznym i duchowym z pacjentem. Ona musi wręcz 'dotykać ciała pacjenta'. Stwarza to warunki do empatycznej więzi. Właśnie w takich to okolicznościach jest najłatwiej : dodać pacjentowi otuchy, przekazać mu treści podtrzymujące go na duchu, umniejszyć lęk, czasami wręcz przerażenie i rozpacz, korygować jego, często irracjonalne postawę i irracjonalne poglądy.

Nawet jeśli nie jest to uświadamiane przez ogół, bądź nawet przez inne osoby zaangażowane w ochronę zdrowia --- pielęgniarka jest - ( czy chcemy tego czy nie ) -- lepszym lub gorszym, lecz działającym w praktyce -- właśnie najczęściej -- naturalnym i realnym psychoterapeutą

Da się nawet określić jaki rodzaj psychoterapii ona realizuje. Jest to tzw. 'psychoterapia wspierająca'. Nie jest to neologizm lecz fachowe określenie psychoterapii, stosowane przez psychiatrów ( vide rozdział pt. "Psychoterapia wspierająca" w podręczniku prof. dr hab. n. med.. Andrzeja Kokoszki : "Zaburzenia nerwicowe - postępowanie w praktyce ogólno lekarskiej" - Wydawnictwo "Medycyna Praktyczna", Kraków, 1998 ).

Psychoterapia wspierająca to taka forma , która przede wszystkim polega na obecności, rozmowach, bliskim osobistym kontakcie, empatii, okazywaniu zainteresowania losami chorego, emocjonalnym wspieraniem go, podbudowywaniu optymizmu. Psychoterapia wspierająca jest więc formą najbardziej ludzką i najmniej teoretyzującą. Terapię taką może stosować niemal każdy współczujący człowiek. Jeśli jego osobiste zaangażowanie wzmocnić wykształceniem to efektywność psychoterapii wspierającej powinna być tym większa.

Termin ma więc konkretne znaczenie określone przez lekarzy psychiatrów.

Tak się składa, że prócz tego można go wykorzystywać w drugim dodatkowym znaczeniu. Psychoterapia wspierająca - wspiera także lekarza, cały zespół lekarski, tzn. ordynatora oddziału szpitalnego i lekarzy prowadzących, których predyspozycje zawodowe omówiono powyżej.

W jeszcze bardziej ogólnym sensie psychoterapia wspierająca wspiera całość procesu leczenia i całość opieki zdrowotnej. Znaczenie takiego podejścia do sposobu formowania swoich kompetencji  pielęgniarskich  jest  ogromne.

Studia  pielęgniarskie  powinny podejmować osoby bardzo inteligentne, które jednocześnie cechują się ogólną dobrą kondycją psychiczną, optymizmem, zdolnościami proponowania rozwiązań i zakreśleniem celów intelektualnych i życiowych. Osoby te powinny być oczytane i utrzymywać stale dobrą orientację w oferowanych aktualnie wytworach kulturowych takich jak powieści, filmy treści w mas mediach.

Ponieważ skuteczne  oddziaływanie na chorych  to nie tylko modyfikacja negatywnych wpływów i negatywnego postrzegania własnej przeszłości i sytuacji ale i umiejętności wytwarzania zapału do wyznaczanej misji życiowej, więc są zapewne potrzebne także pewne predyspozycje osobowościowe i filozoficzne.

Ujmując tutaj ponownie, lecz teraz skrótowo istotne cechy sylwetki absolwenta, który ukończy studia licencjackie z zakresu pielęgniarstwa  w  Państwowej  Wyższej Szkole  Zawodową w Nysie należy stwierdzić iż nasz  absolwent jest  pielęgniarzem uprawnienia do wykonywania wszystkich zabiegów pielęgniarskich, a więc i także do bardzo bliskiego kontaktu z pacjentem. Prócz tego jednak posiada  wiedzę umożliwiającą mu skuteczne pozytywne oddziaływanie na stan psychiki pacjenta.

Jak wynika z powyższego wywodu absolwenci "kierunku nauczania" : Pielęgniarstwo", wykładanego w PWSZ w Nysie będą chętnie zatrudniania nie tylko na oddziałach szpitalnych ale i także w poradniach, sanatoriach i zakładach rehabilitacyjnych.

Na ogół będą  współpracować  z  ordynatorami, kierownikami  klinik i kierowników poradni. Oczywiście będzie stała przed nimi stale perspektywa uzupełniających studiów magisterskich.

Absolwent studiów licencjackich z zakresu pielęgniarstwa  po studiach w  Państwowej  Wyższej  Szkole  Zawodową w Nysie będzie chętnie zatrudniany w rozlicznych instytucjach, nie tylko 'leczących', lecz i także wpływających na ochronę zdrowia, promocję zdrowia i domenę zdrowia publicznego. Tak wiec będzie on znajdował zatrudnienie w następujących typach 'organizacji' :